ΜΙΚΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ: “ΤΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ”

ΤΟΥ ΚΩΣΤΗ Α. ΜΑΚΡΗ Υπάρχουν στη ζωή µου πολλοί άνθρωποι. Υπάρχουν και µερικά κορίτσια. Ξέρω ότι αυτή η φράση είναι και αµφίσηµη και διφορούµενη. Αλλά εδώ δεν σκοπεύω να µιλήσω για το κορίτσι ή τη γυναίκα της ζωής µου. Θέλω να µιλήσω ―ή, πιο σωστά, να γράψω― για ένα συγκεκριµένο κορίτσι που είναι 6 χρόνων και 6 µηνών και για τα µαθήµατα τέχνης που µου δίνει. Αυτό το µικρό κορίτσι βρίσκεται κοντά µου χάρη σε µια ευτυχισµένη συγκυρία και µε διδάσκει µ’ έναν τρόπο που κανένας µέχρι τώρα δεν το έχει κάνει. Ούτε καν ο Πικάσο, που έλεγε ότι του πήρε δεν ξέρω γω πόσα χρόνια για να φτάσει να ζωγραφίζει σαν παιδί. Αλλά ας πάρω … Continue reading ΜΙΚΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ: “ΤΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ”

ΜΙΚΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ: “ΚΕΝΟ ΣΤΑΣΗΣ”

ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΗ ΜΑΡΙΝΟΥ ΚΕΝΟ ΣΤΑΣΗΣ Στην αρχή, ξέχασε ένα βιβλίο. Δεν τον πείραξε. Το είχε ξαναδιαβάσει. Την επόμενη ημέρα που πήγε στο παγκάκι δεν το βρήκε. Οι σελίδες αγάπησαν άλλα μάτια. Μια άλλη φορά του παράπεσαν τα κλειδιά του σπιτιού του. Κλείδωσε μέσα έναν Γενάρη μάρμαρο. Υπήρξαν φορές, που δεν θυμόταν πού είχε αφήσει το καπέλο, την μαγκούρα, κάτι παπούτσια που έπαιρναν πάντα λάθος δρόμους. Τα παιδιά του τον πήγαν στο γιατρό. Ένα σώμα χωρίς υποστήριξη φωνής. Ο γιατρός είπε «είναι μια χαρά. Καρδιά μικρού παιδιού». Ξεχνούσε να μιλάει όταν έπρεπε και να σιωπά όταν δεν έπρεπε. Το μέσα του … Continue reading ΜΙΚΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ: “ΚΕΝΟ ΣΤΑΣΗΣ”

ΥΓΕΙΑ | ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ: “ΤΑ ΚΑΤΑΒΡΟΧΘΙΣΤΙΚΑ ΒΟΛΕΜΑΤΑ”

ΑΠΟ ΤΗ ΔΗΜΗΤΡΑ ΣΤΑΥΡΟΥ ΤΑ ΚΑΤΑΒΡΟΧΘΙΣΤΙΚΑ ΒΟΛΕΜΑΤΑ Είμαι σαν κάποιον βασιλιά σε μια σκοτεινή χώρα, πλούσιον, αλλά χωρίς ισχύ, νέον, αλλά από τώρα γέρο, που τους παιδαγωγούς φεύγει, περιφρονεί, και την ανία του να διώξει ματαιοπονεί… απόσπασμα από τη “Χολή” … Continue reading ΥΓΕΙΑ | ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ: “ΤΑ ΚΑΤΑΒΡΟΧΘΙΣΤΙΚΑ ΒΟΛΕΜΑΤΑ”

ΜΙΣΗ ΜΕΡΙΔΑ ΛΟΓΙΑ: “ΕΚΕΙΝΟΙ”

ΤΗΣ ΕΛΕΝΑΣ ΚΑΡΑΝΙΚΟΛΟΥ Είναι κι εκείνοι που μέσα τους κρύβουν παραμύθια. Τα ακούς στην φωνή τους και τρεμοπαίζουν στις ανάσες τους. Τα μάτια τους στολίδια και για χέρια καρδιές που χτυπούν τις αδικίες. Είναι μονάχοι μέσα τους, αυτοί κι οι μύριες ιστορίες τους να αντικρούουν έναν κόσμο δανεικό, που γίνεται γόμα και σβήνει τα όνειρα τους. Εκείνοι, χαμογελούν και ψάχνουν τον ήλιο, χουζουρέυουν τα πρωινά και τραγουδούν στις ακεφιές τους. Άγονος αγώνας μόνο για εκείνους που δεν αγαπούν τα παραμύθια. Κι όταν ρωτάς αν ζήσαν καλά αυτοί κι εμείς καλύτερα, σου γνέφω χαμογελαστά ναι. Πάντα, ΝΑΙ. Σελ. 48 – 49 http://www.bonusmallmagr.gr/038Continue reading ΜΙΣΗ ΜΕΡΙΔΑ ΛΟΓΙΑ: “ΕΚΕΙΝΟΙ”

MAGAZ!NE ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: “ΣΙΩΠΗ ΣΑΝ ΟΡΚΟΣ – ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΠΟΜΟΝΗ”

ΣΤΗ ΡΟΥΛΑ ΜΟΝΟΓΥΙΟΥ Ρ. Μ.: Χριστίνα, αισθάνοµαι την ανάγκη να σου πω ότι διάβασα το βιβλίο σου, σχεδόν, σε µια µέρα. ∆ε θα σου πω όµως τώρα ποιος ήρωας µε άγγιξε περισσότερο, ίσως σου το πω στο τέλος. Προτείνω, να ξεκινήσουµε τον καφέ συζητώντας για τους ήρωες της ιστορίας σου και τη συζήτησή µας αντί για ερωτήσεις να την οδηγεί το βιβλίο. Συνήθως οι αναγνώστες ταυτίζονται µε κάποιον από τους ήρωες του βιβλίου. Οι δικοί σου, δηµιουργούν ταυτόχρονα, τη διάθεση τόσο της ταύτισης όσο και της αποµάκρυνσης από αυτούς. Είναι ξεκάθαρο ότι το κυρίαρχο στοιχείο του βιβλίου είναι η ζωή και µάλιστα το να «ζήσεις τη ζωή». Χ Π.: Ισχύει ότι όσο ταυτίζεσαι, τόσο αποµακρύνεσαι … Continue reading MAGAZ!NE ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: “ΣΙΩΠΗ ΣΑΝ ΟΡΚΟΣ – ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΠΟΜΟΝΗ”

ΜΙΚΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ: “ΜΙΑ ΙΠΠΟΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ”

ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΑΡΑΜΠΑΤΖΗ ΜΙΑ ΙΠΠΟΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ Δίπλα στον αυλόγυρο του πατρικού μου σπιτιού, δεν θα το πιστέψετε, είναι κτισμένο ένα κάστρο. Κανείς δεν ξέρει πως βρέθηκε ένα κάστρο μέσα σ΄ έναν ταπεινό αυλόγυρο. Κάποτε, άκουσα τον παππού μου, να λέει, πως το κάστρο το κτίσανε σταυροφόροι, τον μεσαίωνα. Εκείνο το σκυλολόι ήταν τόσο καλοί χριστιανοί που σφάξανε τη μισή άπιστη αραπιά. Ωστόσο, έχω πολύ έντονες παιδικές αναμνήσεις, από εκείνο το κάστρο. Κάθε πρωί, κάποιοι, άγνωστοι για μένα, τύποι, χωρίς να γίνονται αντιληπτοί από τους υπολοιπους, υψώνανε εκεί μια περίεργη σημαία. Το βράδυ πάλι, κάποιοι άγνωστοι τύποι, χωρίς να γίνονται αντιληπτοί, μαζεύανε … Continue reading ΜΙΚΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ: “ΜΙΑ ΙΠΠΟΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ”

ΤΣΑΛΑΚΩΜΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ: “ΤΟ ΝΑΥΑΓΙΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ”

ΤΟΥ ΝΙΚΟΛΑ – ΑΝΤΩΝΗ ΠΟΛΥΚΑΝΔΡΙΩΤΗ Όλους τους πηγαιμούς τους φέρνει η ανασφάλεια. Πέρα από ένα σπίτι, πέρα από τη θάλασσα, εάν δεν έχεις μια αγκαλιά ισορροπείς στη μοναξιά σου, στην ακροβασία της ανέχειας. «Γιατί διψάνε τα μάτια μας; Για ελευθερία! Ποιος θα επισκεφτεί τις πληγές μας; Η ελπίδα…» Παραμιλούσαν μέσα σε μια βάρκα δέκα άνθρωποι. Στο άκουσμα του βούρδουλα σώπαιναν και ολοφυρώνονταν. Ο τρίτος κόσμος σαλπάρει σε κόκκινα νερά. Δεν έφτασε ακόμη η Δύση. Ένας από τους δέκα ξεψύχησε. Τον έδεσαν και τον πέταξαν στο βυθό. Τη Δύση τη φέρνει πάντα νωρίτερα ο άνθρωπος. Σε τέτοιες περιπτώσεις αναπνέει το συμφέρον. … Continue reading ΤΣΑΛΑΚΩΜΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ: “ΤΟ ΝΑΥΑΓΙΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ”