ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ ΗΤΑΝ ΤΟΤΕ…: “6 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2008”

Χ
ΤΟΥ Β_56

6 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2008

Με αφορμή την 6η Δεκεμβρίου θα σας πω μια ιστορία που με στοιχειώνει από πέρυσι. Από το 2008 και μετά, κάθε χρόνο, όταν πλησιάζει ο Δεκέμβριος έρχεται στο μυαλό μου, έντονα όμως, (όπως πιστεύω σε πολλούς) ο μικρός Αλέξανδρος που τον σκότωσαν στα Eξάρχεια.
Εκείνο το βράδυ, είμαστε καλεσμένοι, λόγω της γιορτής ενός φίλου, σ’ ένα γνωστό μας στέκι στο Χαλάνδρι. Την ίδια ώρα, σ’ ένα άλλο στέκι στο κέντρο της Αθήνας, στα Eξάρχεια, βρισκόταν μια άλλη παρέα, για τη γιορτή, ενός δικού της φίλου. Σε αυτή την παρέα ήταν και ο Αλέξανδρος…

Χ

Εκεί και μέσα στη χαρά της παρέας και της γιορτής, μάθαμε ότι ένα παιδί σκοτώθηκε από σφαίρα αστυνομικού.
Ένα παιδί, ήταν δεν ήταν 16 χρονών. Σήμερα, ίσως να ήταν φοιτητής.
Αύριο κανείς δεν ξέρει και δε θα μάθουμε και ποτέ.
Δεν πρόλαβε. Δεν τον άφησαν και το βουβό κλάμα όλης της Ελλάδας για την τραγική και με βίαιο τρόπο απώλεια της 6ης Δεκεμβρίου, αλλά και για την μετέπειτα προσπάθεια σπίλωσης τόσο του ονόματός του όσο και της συμπεριφοράς του, στιγμάτισε την εποχή, τραυμάτισε για πάντα την ημέρα.
Ήθελα λοιπόν, πέρυσι το 2011, την ημέρα της επετείου, στη μνήμη του να κάνω κάτι που δεν είχα κάνει τα προηγούμενα χρόνια.
Ν’ αφήσω, ένα τριαντάφυλλο στο σημείο που αυτό το παιδί συναντήθηκε με το αδιέξοδο της ζωής του.
Αυτό το τριαντάφυλλο, το κόκκινο τριαντάφυλλο, το είχα δει μέρες πριν σ’ ένα κήπο πηγαίνοντας στη δουλειά. Ποτέ όμως, δεν είχα δει κάποιον να κυκλοφορεί στον κήπο. Σκέφτηκα, ότι το τριαντάφυλλο που θ’ αφήσω θέλω να είναι ένα λουλούδι από κήπο, φροντισμένο και με αγάπη ποτισμένο.
Θα το ζητήσω, αν και θα προτιμούσα να λείπουν, για να το κόψω, να το κλέψω. Θέλοντας έτσι μ’αυτό τον τρόπο να έχει και το λουλούδι το συμβολισμό του.
Έτσι, έκλεψαν και τη ζωή του μικρού Αλέξανδρου. Έτσι, έκοψαν το νήμα της ζωής του οδηγώντας τον σ’ ένα πρόωρο τερματισμό στον προσωπικό του μαραθώνιο.
Πήγα λοιπόν, έτοιμος να κόψω, να κλέψω το τριαντάφυλλο και άπλωσα το χέρι μου με συγκίνηση και χωρίς ίχνος ντροπής.
Αν με έβλεπαν ίσως τους εξηγούσα ίσως καταλάβαιναν, εγώ πάντως θα τους έλεγα ότι είναι για τον Αλέξανδρο.
Και ενώ έπιασα το τριαντάφυλλο άκουσα μια φωνή…
«Όχι τον Αλέξανδρο!»
Το χέρι μου έμεινε μετέωρο, παγωμένο λίγο πριν κόψει το κόκκινο τριαντάφυλλο… Γύρισα προς το μέρος που άκουσα τη φωνή, όχι άγρια φωνή, αγχωμένη μάλλον και με κάποιο σπάσιμο, σα λυγμό.
Είδα να στέκεται στην πόρτα του σπιτιού και να με κοιτά, μια ηλικιωμένη κυρία. Το καλοσυνάτο βλέμμα της, καθώς ξεκίνησε να έρχεται προς το μέρος μου δεν έφυγε ούτε στιγμή από το τριαντάφυλλο.
Τον Αλέξανδρο;
Πλησιάζοντας, μου είπε καλημέρα με ένα χαμόγελο και εγώ απλά ανταπόδωσα την καλημέρα με ένα ακατάληπτο συνδυασμό γραμμάτων και ένα κούνημα του κεφαλιού.
Προσπάθησα να πω κάτι αλλά με σταμάτησε με μια απλή κίνηση χαϊδεύοντας ταυτόχρονα το κόκκινο τριαντάφυλλο.
«Ξέρεις παλικάρι μου, ξεκίνησε να λέει, αυτός εδώ είναι ο Αλέξανδρος και δεν τον κόβω, αν θέλεις να σου δώσω ένα άλλο, όποιο άλλο θέλεις.»
Ένιωσα να τρέμουν τα πόδια και να σταματά το μυαλό μου. Δεν μπορεί σκέφτηκα, αν δεν είναι σύμπτωση το όνομα και μιλάμε για τον ίδιο Αλέξανδρο, κάτι συμβαίνει.
Η κυρία συνέχισε, λέγοντας μου, «εκείνο το βράδυ του Δεκέμβρη του 2008, ένα λουλούδι χάθηκε, κόπηκε πριν την ώρα του. Δεν άνθισε ποτέ, δεν πήρε και δεν πρόσφερε τίποτα στη ζωή.
Κάθε χρόνο λοιπόν, ένα από τα τριαντάφυλλα του κήπου μας δεν ξέρω αν το επιλέγω ή αν αυτό με καλεί, το βαφτίζω Αλέξανδρο και δεν το κόβω, το φροντίζω, το προσέχω ιδιαίτερα, το αφήνω να μεγαλώσει να μας χαρίσει την ομορφιά του να χαρεί τον ήλιο και γενικά το αφήνω να κάνει τον κύκλο του και να χαθεί όταν θα πρέπει να χαθεί.
Κρατάω, συνέχισε, κάθε φορά ένα πέταλο από το τριαντάφυλλο και το βάζω στις σελίδες του βιβλίου της ζωής που δεν έζησε το παιδί, ο μικρός Αλέξανδρος.»
Βλέποντας, το απορημένο βλέμμα μου, συνέχισε λέγοντας, «να από εκείνο το βράδυ και μετά κρατάω κάτι σαν ημερολόγιο με τα γεγονότα της κάθε χρονιάς που δεν πρόλαβε να ζήσει και του τα διαβάζω την ημέρα της επετείου του. Είπα να το κάνω όσο θα ζω, έτσι για να πω ότι κάτι έκανα και εγώ για ένα τριαντάφυλλο που δε γνώρισα.»
Την κοίταξα άφωνος κούνησα το κεφάλι μου και έφυγα.
Δεν πήγα ποτέ στο σημείο που ήθελα. Από τότε, περνάω κάθε μέρα και λέω καλημέρα στην κυρία του σπιτιού και στον Αλέξανδρο, το τριαντάφυλλο.

Σελ. 52 – 53

www.bonusmallmag.gr/048
www.bonusmallmag.com/048

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s