ΜΕΣΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ*: “DON’T NEED NO PREACHER WHOSE CHURCH IS MY TV”

Χ
ΤΟΥ ΘΑΝΑΣΗ ΧΑΒΑΛΕ

DON’T NEED NO PREACHER WHOSE CHURCH IS MY TV

Ναι το ξέρω. Οι στίχοι από το τραγούδι που ακολουθεί δεν είναι από κάποιον βραβευμένο ποιητή. Όχι πως έχω κάτι με τους βραβευμένους ποιητές, αλλά συνήθως τους χρησιμοποιούμε για να δώσουμε έμφαση στα λεγόμενα μας, να φέρουμε τον συνομιλητή μας στη στενάχωρη θέση να αντιμετωπίσει κάποιον βραβευμένο και όχι εμάς.

Επίσης θέλω να καταγγείλω με αυτό τον τρόπο όλους αυτούς που όταν τους ρωτάς “τι μουσική ακούς” σου απαντάνε με το ντροπιαστικό “Απ’ όλα. Δεν έχω πρόβλημα. Εγώ τα ακούω όλα, από σκυλάδικα μέχρι χέβι μέταλ”.
Ρε φίλε, έχεις ακούσει πιο φτηνιάρικη απάντηση; Τι συζήτηση μπορείς να κάνεις με έναν άνθρωπο ο οποίος δεν έχει κατασταλάξει στη ζωή του ούτε ποια ηχητική συχνότητα θέλει να του γαργαλάει το αυτί!
Τι αποφάσεις μπορεί να περιμένεις να πάρει ένα τέτοιο άτομο; Δεν προσπαθώ να κάνω χιούμορ. Μιλάω πολύ σοβαρά.
μορ. Μιλάω πολύ σοβαρά. Εάν δε, κάνεις το λάθος και ρωτήσεις “καλά ρε φίλε, στο αυτοκίνητο ή όταν είσαι μόνος σου, ποιο cd βάζεις να ακούσεις”, τότε είναι σα να τον ρώτησες τη χημική σύσταση των πυραυλικών καυσίμων.
Τώρα θα μου πείτε γιατί σας τα “τσαμπουνάω” όλα αυτά;
Διότι, μερικές καθημερινές μικρές συνήθειες δείχνουν το ποιόν ενός ατόμου, αλλά και ενός ολόκληρου λαού.
Όταν κάποιος δεν έχει πάρει αυτή την απλή απόφαση, που στο κάτω-κάτω είναι απλώς θέμα γούστου, για να μην πω αισθητικής και “κουλτουρέψω” την συζήτηση, δεν μπορεί να πάρει αποφάσεις και για πιο σημαντικά ζητήματα. Η επιλογή της μουσικής, κατά την προσωπική μου άποψη είναι πολύ σημαντική, διότι όταν είμαι μόνος με τον εαυτό μου και επιλέγω να συνοδεύω ακουστικά τις σκέψεις μου με “φοιβοειδή καρβελοτεχνήματα” τότε συγχωρέστε αλλά κατανοώ απολύτως τις σκέψεις μου αν ένα ωραίο πρωί εγκαταλείψουν το κεφάλι μου κρεμώντας την ταμπέλα “προς ενοικίαση” και το αφήσουν … ακατοίκητο.
Και εδώ είναι όλη η ουσία. Σε ένα προς ενοικίαση, άδειο διαμέρισμα, τι υποψήφιοι ενοικιαστές θα παρουσιαστούν; Κάθε λογής. Από σοβαροί μέχρι καιροσκόποι θα μας χτυπήσουν την πόρτα. Εμείς έχοντας την ανάγκη του ενοικίου και μη αντέχοντας το κενό θα βάλουμε μέσα όποιον λάχει.
Και άμα σου “κατσικωθεί” κακός ενοικιαστής… Κάτι σαν κλήρωση.
Είναι όμως τυχαίο το “ποιος” θα έρθει να κατοικήσει το άδειο μας κεφάλι; Ή μήπως κάποιοι έχουν φροντίσει να μας στείλουν τους “δικούς τους”;
Όλα αυτά μπορεί να φαίνονται “συνωμοσιολογικά”, αλλά πιστέψτε με προτιμώ να έχω ένα γεμάτο από δικές μου σκέψεις κεφάλι, παρά ένα ευρύχωρο σκουπιδότοπο.
Αποσύρομαι στο δωμάτιο με τη μουσική που γουστάρω, διότι σήμερα ανοίγοντας την τηλεόραση (ΜΕΓΑ λάθος), είδα να περιμένουν πολύ επιτήδειοι ενοικιαστές που δε μου γέμισαν το μάτι, στην καλύτερη των περιπτώσεων. Άσε που εκεί κάπου στο βάθος του μυαλού μου μπορεί να έχω ξεχάσει κάποιο τηλεοπτικό παράθυρο ανοικτό. Μέρες που είναι, δεν ξέρεις ποιος μπορεί να μπει. Πολλοί κυκλοφορούν τώρα τελευταία Δεξιά και Αριστερά πηδώντας “κόσμο και κοσμάκι”.
Και πήρα μία απόφαση. Δεν θα ξαναρωτήσω κάποιον “τι μουσική ακούς”. Από δω και στο εξής θα ρωτάω “Μπορείς να μου πεις σε παρακαλώ, τους λόγους οι οποίοι σε οδήγησαν να ακούς τη μουσική που ακούς;”
Αν νομίζετε ότι είναι δευτερευούσης σημασίας, την επόμενη φορά που θα βρεθείτε σε ένα από τα “κέντρα διασκεδάσεως” και βλέπετε όλους αυτούς και αυτές να χορεύουν πνιγμένοι μέσα στον πόνο και να σιγοτραγουδούν για τους καημούς και τα βάσανα, φωνάξτε “Ρε παιδιά ποιος με έχει κλείσει με ένα μαύρο τζιπ” από το πόσοι θα γυρίσουν να δουν αν πρόκειται για το δικό τους αυτοκίνητο θα καταλάβετε το νόημα των πονεμένων “στίχοι”…

SAVATAGE – FOLLOW ME

I really want to know what you had in store
I couldn’t really tell, perhaps it’s just as well
I came here with a dream and I just had to see
If my dream would soar, I knocked on every door

His whole life was written, written there inside
The new weekly bible
His modern TV guide
Every night he stares back at the screen,

A man only sees what he wants to see when he’s in his mind
Where he is that he wants to be
Living in a world where he’s safe from reality
Won’t you take a chance on this night and follow me?
Won’t you follow me?
Won’t you follow me?

Don’t need no super heroes
Don’t need no movie stars
Don’t need no politicians
In big black shiny cars
Don’t need no preacher
Whose church is my TV

Once was a broken hero
The kind that we all know
The kind that hides inside us
For we never show
The kind we say that could never be me


*Μέσος πολίτης. Με αυτόν τον εξευτελιστικό όρο απευθύνονται σε μένα όλα τα δελτία «ειδήσεων» και όλοι οι «μεσάζοντες σκέψεις», όταν θέλουν να μου εξηγήσουν τα ανεξήγητα.Έχω την εντύπωση πως είναι η «έκφραση – σκανδάλη» του υπνωτιστή, για να ανοίξω το στόμα και να χάψω το οτιδήποτε θα ειπωθεί, χωρίς δυσκολία.

Σελ. 46 – 47

www.bonusmallmag.gr/048
www.bonusmallmag.com/048

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s