«Ωραία είσαι άνοιξη, γιατί δε μας λυπάσαι;*»

Της Christine

Screen shot 2015-03-26 at 12.31.54 μ.μ.

 

Έφυγε ο Μάρτης και πήρε μαζί του μια υπέροχη φωνή επιστημονικού λόγου και ανθρωπιάς, αυτή του Stephen Hawking. Στη θέση της μας άφησε παρακαταθήκη παρανοϊκών κραυγών των Ερντογάν, Τραμπ, Πούτιν και τόσων ακόμα. Η ανθρωπότητα βαδίζει με τρομακτικούς ρυθμούς στο χάος, σβήνοντας από το σκληρό δίσκο της μνήμης και της ιστορίας της τον παραλογισμό των δύο παγκόσμιων πολέμων και αλλοπρόσαλλη, αποπροσανατολισμένη βαδίζει το δρόμο της καταστροφής της. Το Zombie των Cranberries παίζει replay στο κεφάλι μου και η ερώτησή του με βασανίζει. «Τι έχεις μέσα στο κεφάλι σου ζόμπι;». Η μελωδική φωνή της Dolores O’ Riordan, που έσβησε κι αυτή φέτος τον Ιανουάριο, μου δημιουργεί ένα αίσθημα απελπισίας για την ευαισθησία που χάνεται αφήνοντας ένα μικρό μόνο αποτύπωμα, το έργο της, ενώ το αποτύπωμα της καταστροφής των αδίστακτων, άπληστων ζωντανών νεκρών το οποίο είναι τα συντρίμμια απ’ όπου περάσουν, μένει να χάσκει τεράστιο.

Εν μέσω σημαιοστολισμών, εορτασμών εθνικής παλιγγενεσίας, απειλών προαιώνιων εχθρών, νομοσχεδίων που κατατίθενται και αποσύρονται, δικαστικών αποφάσεων που προκαλούν το κοινό περί δικαίου αίσθημα, διαφωνιών, συγκρούσεων, αντιφάσεων νιώθω πανταχόθεν βαλλόμενη. Προσπαθώ να κρατηθώ σε μερικές ελπιδοφόρες ειδήσεις προερχόμενες για άλλη μια φορά από το χώρο της επιστήμης, όπως αυτή για την ανακάλυψη ενός αόρατου οργάνου στον ανθρώπινο οργανισμό που ανακαλύφθηκε πρόσφατα. Μου έρχεται στο μυαλό η Λυσιστράτη και η ανορθόδοξη ιδέα της Αριστοφανικής κωμωδίας για το συνετισμό των ανδρών και την κατάργηση των πολέμων, κοιτάζοντας όμως τη Μελάνια Τραμπ, την Άνγκελα Μέρκελ ή την Κριστίνε Λαγκάρντ καταλαβαίνω ότι κάτι τέτοιο είναι αδύνατο.
Παρατήρησα τελευταία σε αναρτήσεις του facebook ότι χρησιμοποιείται φρασεολογία, η οποία υιοθετήθηκε αρχικά από προοδευτικούς ανθρώπους για να εξηγήσουν το σημαίνον και το σημαινόμενο, από άλλους οι οποίοι προσπαθούν να επιχειρηματολογήσουν υπέρ της συντήρησης και του σκοταδισμού. Έτσι διάβασα την άποψη ότι «το στερεότυπο της κοινωνικής αλληλεγγύης ευνοεί τους εμπόρους των ανθρώπινων συναισθημάτων, οπότε μην ψήνεστε». Πιο οξύμωρο και ανόητο απόφθεγμα δεν θα μπορούσα να φανταστώ. Καταρχήν η λέξη «στερεότυπο» σημαίνει κάτι που επαναλαμβάνεται με τον ίδιο τρόπο, το να εμφανίζεται συχνά σε έντυπα ή δημόσιες συζητήσεις η έννοια της κοινωνικής αλληλεγγύης, δεν την καθιστά στερεότυπο διότι αυτή εκδηλώνεται με διάφορους τρόπους και όχι με έναν μοναδικό και επαναλαμβανόμενο. Επίσης το ότι πράγματι κάποιοι επωφελούνται από το ανθρώπινο συναίσθημα προκειμένου να πουλήσουν για παράδειγμα μια είδηση, δεν το καθιστά εμπόρευμα ώστε να το αντιμετωπίσουμε σαν την Coca Cola. Δηλαδή για να καταλάβω, σε τι μας προτρέπει ο υπογράφων την ανάρτηση «μην καταναλώνετε ευαισθησία και μη μένετε προσκολλημένοι στην αναχρονιστική αλληλεγγύη;»
Η μόνη μου παρηγοριά, εδώ που εργάζομαι, ένα παράθυρο στη θάλασσα, αναπαύει τον κοσμοχαλασμό στο μέσα και στο έξω. Είναι κι ένα παρτέρι στο σπίτι όπου βγήκαν οι τουλίπες που είχα φυτέψει. Αφουγκράζομαι τη νύχτα ν’ ακούσω τα αηδόνια, παρατηρώ τον ορίζοντα να δω τα πρώτα χελιδόνια, περιμένω τις πασχαλιές ν’ ανθίσουν. Αλλάζω λίγο το σκοπό του εσωτερικού μου play list κι ακούω δυνατά και καθαρά «Ωραία είσαι άνοιξη, γιατί δε μας λυπάσαι;»…

 

* Στίχος από την Άνοιξη του Θοδωρή Κοτονιά

 

www.bonusmallmag.gr/065

www.bonusmallmag.com/065

Σελίδες 10 & 11

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s